miasto.go.pl

Edward Guziakiewicz, Misja: Europa

To miejsce wywoływało nie najlepsze wrażenie. Niepewny wzrok Toma ślizgał się krótko po niebie w poszukiwaniu choćby skrawka błękitu. Nic z tego! Tylko ostatni kiep na tym kaprawym księżycu oczekiwałby romantycznych zachwytów lub poetyckich uniesień i wzruszeń. Zresztą takich naiwnych palantów tu nie przysyłano. Nie mieliby żadnego zajęcia.

— Uf! — odsapnął, zezując na wlokącego się za nim brata. — Co za ohyda — prychnął. Ruszył dalej. — Tak spartaczonego sklepienia niebieskiego nigdy dotąd nie oglądałem.

— Rogatki cywilizacji. Świat się tu kończy, niestety — miauknął z żalem tamten. — Załatwili nas na amen...

Schodzący za nimi po trapie niespokojnie mrużyli oczy lub nerwowo mrugali powiekami. Krążownik wypluł ze swego wnętrza całą dziewiątkę. Dopiero teraz dotarło do nich, że trafili do piekła. W niby to jasnozielonej, ale jednak brudnawej atmosferze Europy było coś niepokojącego, czy wręcz drażniącego — jakby złośliwy kosmiczny gigant światło słoneczne dla zabawy przepuszczał przez olbrzymi przeźroczysty pojemnik z szamponem ze zgniłych jabłek. Niedomyte były białe obłoki i brudnozielone deszczowe chmury. Ci, którzy złowrogo przyglądali się ich przybyciu, mieli na oczach fikuśne filtry. To ich ponoć ratowało przed obłędem.

więcej ...>